Je hebt een goed leven opgebouwd. Lieve man, goede baan, de baby waar je ooit van droomde. Precies wat je wilde. Maar van al je voorbereiding en je voornemens over bewust ouderschap en jezelf blijven komt niks terecht.
Je hebt alles wat je hartje begeert. Dit zou het moment zijn. Maar terwijl alles perfect lijkt, voel jij… leegte. Je bent gefrustreerd en overstrekt. De to-do lijst is oneindig. Genieten lukt niet meer. Je bent er wel, maar ook weer niet.
Je bent Mama geworden. Maar zelf ben jij verdwenen.
Herken je dit?
- Een vriendin vraagt je hoe het gaat. Je vertelt trots hoe vrolijk je dochtertje nu steeds brabbelt, en hoe het gaat met de dutjes. Ze lacht en vraagt dan door: “En met jou?”
Je aarzelt. Je weet het eigenlijk niet. “Goed hoor, lekker druk,” zeg je. Het lijkt alsof je alleen nog maar moeder bent. Wie je daarnaast nog bent, geen idee. Die vraag stel je jezelf liever niet. Hardop al helemaal niet. - Ze kiept haar bakje avondeten over de kinderstoel. Saus splet op je broek en de natte doperwten rollen alle kanten op.
Voor je het weet hoor je jezelf snauwen. Veel te fel voor zoiets kleins, dat weet je heus wel. Ze kijkt je geschrokken aan, shit. Waarom ben je de controle toch zó snel kwijt steeds? Je voelt je schuldig – zo was jij niet. - Om je heen ken je moeders die alle babyvoeding zelf maken, drie dagen werken en er stralend uitziet als je ze bij de opvang tegenkomt. Jij geeft puree uit een potje. Bent blij als je gedoucht bent.
Je weet het: je mag hier niet over klagen. Je hebt toch alles? Een kindje, een baan, een fijn thuis. Dus je zegt niks over hoe je je voelt. En schaamt je in je eentje kapot. - Onder de douche bedenk je wat je nog moet regelen. Bij het eten denk je aan de afspraak van morgen. Voor het slapen check je nog of alles klaarstaat. Je hoofd staat nooit echt uit. Het liefst zou je op pauze drukken; even voor niemand hoeven te zorgen.
Je kent de theorie: “zorg goed voor jezelf, dan kun je goed voor anderen zorgen.” Jaja, dat weet jij ook wel.. Maar de tijd en energie daarvoor? Die heb je nu niet. Hoe lang al niet meer? - Je hebt een zeldzaam uurtje vrij. Papa is met haar naar de speeltuin, daarna naar opa en oma. Jij kunt doen wat je wilt. Je staat in de keuken en weet niet wat je met jezelf aan moet. Je scrolt wat, zet een wasje aan, bedenkt dat je eigenlijk wilde sporten.
Het uur is alweer om voor je er echt aan toe bent. Je voelt je alsof je gefaald hebt. Zelfs in je eigen vrije tijd.
Wat als er niets verandert?
Op een dag is ze groot. Ze kijkt niet meer om als ze ‘s ochtends naar school gaat. Ze vertelt het je niet als er iets is, want jij was er nooit echt bij toen dat nog wel kon. En dan besef je: die jaren waarin ze je zo hard nodig had, was jij er niet. Je hebt het overleefd in plaats van beleefd. Jij bent precies de moeder geworden waarvan je zwoer dat je die nooit zou worden. Afwezig, gehaast, met je hoofd altijd ergens anders.
De tropenjaren zijn voorbij en je hebt alles gemist. En nog veel erger: zij zal zich jou zo herinneren.
Zo hoeft het niet te gaan
Testimonials
“Rosanne bereikte in één uur wat mijn therapeut in zeven jaar niet had bereikt: ik begreep eindelijk waar ik tegenaan liep en waarom. En na afloop had ik ook nog het idee dat ik er écht iets aan kon doen! Er viel een enorme last van me af.”
“Wat ik zo waardeer is haar eerlijkheid over hoe ze het moederschap zelf ervaart. Het is niet alleen maar rooskleurig, en dat zegt ze gewoon. Voor mij was dat een enorme opluchting.
“Omdat er in onze gesprekken zoveel herkenning en humor was, durfde ik eerlijk te vertellen over al mijn gedachten, en kon ik er met haar hulp beter naar kijken. Nu sta ik een stuk sterker en positiever in mijn schoenen, zelfs als ik die van mijn zoon nog steeds niet altijd meteen kan vinden. Ik weet weer wat ik echt belangrijk vind.”
“Rosanne gaf woorden aan mijn gevoel. Het was heel geruststellend dat ze het herkende bij haar eigen kind en dat zoveel anderen hier ook mee rondlopen, ik voelde me niet meer zo’n slechte moeder als ik dacht dat ik was.”
“Ik vond het vooral prettig dat ze ook met theorie en cijfers kan uitleggen waarom dingen gebeuren. Soms dacht ik dat ik de enige was en dat ik hele gekke gedachten had, maar dat bleek dan steeds best wel mee te vallen!”